basalk.punt.nl
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Laatste artikelen

Job 30:20-31

20  Ik roep u om hulp, maar u antwoordt niet; ik sta voor u, maar u wilt mij niet zien. 21  U bent wreed voor mij geworden, met al uw kracht hebt u zich tegen mij gekeerd. 22  U tilt me op en laat me rijden op de wind, uw woedende storm schudt mij heen en weer. 23  Ja, ik weet dat u mij naar de dood drijft, naar het huis van samenkomst voor alle levenden. 24  Maar keert men zich tegen een mens in nood, wanneer hij, de ondergang nabij, om hulp roept? 25  Heb ik niet gehuild om wie in nood verkeerde? Had ik geen medelijden met de behoeftige? 26  Ik hoopte op het goede, maar het kwade kwam, het licht verwachtte ik, maar de duisternis brak aan. 27  Heel mijn binnenste is in beroering, ik ken geen rust; ik zie slechts dagen van ellende naderen. 28  In het zwart gehuld dool ik rond, van licht verstoken, ik sta op in de vergadering en roep om hulp. 29  Een broeder van de jakhals ben ik geworden, een metgezel van de struisvogels. 30  Mijn huid is verschroeid en schilfert, koorts verteert mijn gebeente. 31  Mijn lier is geworden tot rouwinstrument, mijn fluit tot de stem van de treurenden. (NBV)

Ik hoopte op het goede, verzucht Job "maar het kwade kwam" staat er. Job houdt het niet uit. Zijn lijden doet hem alleen nog roepen om hulp. Een broer van de jakhals lijkt hij geworden, een metgezel van de dochters van uilen. Dat Job in Australië geweest zou zijn en daar vogels gezien had die hun kop in het zand staken moet toch op een misverstand van vertalers berusten. De vogels die in de oorspronkelijke tekst staan kennen we niet, "dochters van uilen" komt er als vertaling nog het dichtste bij, we weten dat ze bij de onreine dieren horen die je niet mag eten. Het leed en verdriet van Job kennen we wel. Overal op de wereld roepen mensen ons toe die geen raad meer weten en geen kant meer op kunnen. Slachtoffers van nieuwe aardbevingen, slachtoffers van overstromingen, slachtoffers van hongersnoden en oorlogen in Afrika, boeren in Afghanistan die hun opiumvelden zien opgeruimd en daarmee hun enige bron van bestaan.

Om maar een paar van de vele groepen verdrukten te noemen. Want Amnesty International heeft nog een hele lijst gevangenen over de hele wereld die hun fundamentele rechten zijn onthouden en vaak alleen gevangen zitten vanwege hun geloof of hun mening. En Fair Trade en Max Havelaar hebben een hele lijst met producten waar de makers of verbouwers niet het loon voor krijgen dat hen toekomt door belastingmaatregelen in de rijke landen. Vergeet ook niet al die kleermakers, mannen en vrouwen, jongens en meisjes, van groot maar ook van klein die in slavernij onze kleren maken. En in ons land hebben we de zieken en gehandicapten die mee moeten betalen voor de medicijnen die ze niet kunnen laten staan zonder dood te gaan en aan de behandelingen die hen in leven houden. Ze dreigen nu ook de hulpmiddelen kwijt te raken die hen in staat stellen nog een beetje deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer.

In ons land worden nog steeds kinderen in gevangenissen opgesloten, en bij hun ouders weggehaald en in kinderhuizen opgeborgen omdat hulpverleners niet weten hoe ze hulp moeten verlenen. Mijn luit is geworden tot rouwinstrument en mijn fluit tot de stem van de treurenden verzucht Job, bij ons is de politieke discussie verworden tot een discussie over dubbele paspoorten in plaats van over mensen die mee moeten doen. Met Job kunnen we meetreuren over die politieke discussies. Maar vandaag kunnen we ook opstaan en onze stem laten horen, opstaan en roepen om hulp, een stem laten horen voor recht en rechtvaardigheid, voor een samenleving waar het weer om mensen gaat.

Reacties

Job 29:21–30:19

21  Zij luisterden vol verwachting naar mij, ze zwegen om te horen wat ik hun zou raden. 22  Wanneer ik had gesproken waren ze stil, mijn woorden daalden zacht op hen neer. 23  En ze keken naar mij uit als naar de regen, ze openden hun mond als voor de lentedruppels. 24  Ik lachte hun toe-zij waren verrast, en deden alles om mij niet te misnoegen. 25  Ik wees hun de weg en nam plaats als hun leider, zoals een koning bij zijn legers woont, ik was de trooster van de treurenden. 1 Maar nu bespotten ze mij, mannen die minder jaren tellen dan ik, zonen van vaders die zelfs de honden van mijn kudden onwaardig waren! 2  Wat baat mij de kracht van hun handen, als al hun levenssap is weggevloeid? 3  Onmachtig door gebrek en honger stropen ze de woestijn af, in een donker vol onheil en troosteloosheid. 4  Ze plukken melde en bladeren van struiken, de wortels van de brem zijn hun voedsel. 5  Ze worden uit de gemeenschap gestoten, nagejouwd als dieven, 6  en moeten wonen op de hellingen van het dal, in holen in de grond en tussen de rotsen. 7  Ze kermen in het struikgewas, kruipen onder de distels bij elkaar, 8  mannen zonder verstand en zonder aanzien, weggeslagen uit het land. 9  En nu ben ik het onderwerp van hun spotlied, het mikpunt van hun lasterpraat. 10  Van afschuw deinzen ze terug voor mij en niets weerhoudt hen mij in het gezicht te spuwen. 11  God rukt mijn tentkoord los, hij vernedert mij, en zij overschrijden alle grenzen. 12  Het gespuis aan mijn rechterhand dringt op, ze dwingen mij te vluchten, zetten de aanval in, tot mijn vernietiging. 13  Mijn weg is versperd-de ondergang komt nader, en er is niemand die te hulp schiet. 14  Aanstormend in een woeste golf slaan ze een brede bres in mij. 15 Verschrikkingen storten zich over me uit, mijn eer wordt weggevaagd als door de wind, als een wolk vervliegt mijn aanzien. 16  Nu stroomt het leven uit mij weg, ik ontsnap niet meer aan mijn ellende. 17  ‘s Nachts jaagt hij helse pijnen door mijn botten, het bloed in mijn aderen komt niet tot rust. 18  Hij rukt met geweld aan mijn kleed, omklemt mij met de kraag van mijn mantel. 19  Hij heeft me neergesmeten in het slijk en ik ben als stof, als as geworden. (NBV)

Job kan een verwant genoemd worden van de moderne oprechte gelovige. Want wie geloofd er nu nog. Ja een handje vol lieden die actief zijn in de ChristenUnie misschien, en wat bejaarden die op zondag uit gewoonte naar een kerk gaan. Maar zelfs leidende politici uit het CDA geven toe dat ze eigenlijk niet meer geloven maar in het CDA het fatsoen terugvinden waar ze hun hele leven vergeefs naar op zoek waren. Gelovigen worden dezer dagen beschimpt en bespot net als Job. Probeer maar eens een kruisje te dragen, of als je moslima bent een hoofddoek. Je loopt zelfs de kans je baan kwijt te raken, in elk geval loop je een grote kans met de nek te worden aangekeken. Is dat de ongelovigen aan te rekenen? Job geeft de schuld aan God. En in onze dagen hebben zogenaamde Christenen daar misschien ook wel mede schuld aan.

We hebben immers een geschiedenis waarin rijkdom, uitbuiting, slavernij en vrouwenonderdrukking op zogenaamde Bijbelse gronden werden goedgepraat. De gelovigen die op grond van de Bijbel het delen van rijkdom, het verwerpen van uitbuiting, de afschaffing van slavernij en vrouwenonderdrukking bepleitten werden in het rijtje van ongelovigen en domoren gezet. De geschiedenis van het Christendom is niet altijd iets om trots op te zijn en is in elk geval geen reclame voor het Christendom. En ook vandaag de dag zijn het Christenen die de vrijheid van mensen eerder willen inperken dan vergroten. Het zijn Christenen die net als in de middeleeuwen hun eigen interpretatie van de Bijbel boven wetenschappelijk onderzoek willen stellen. Het zijn Christenen die hun manier van leven met militaire middelen aan andere volken willen opleggen.

En ook al is Geert Wilders en is zijn partij zo antichristelijk als de Bijbel maar kan beschrijven, hij beroept zich zonder tegenspraak op de Christelijk-Humanistische wortels van onze samenleving. De spot waarmee Christenen worden bejegend hebben ze dus vaak aan zichzelf te danken. In plaats van voor het recht van rechtelozen op te komen, de hongerigen te voeden, de naakten te kleden, de gevangenen te bezoeken en de zieken te verzorgen zijn het betweterige schreeuwers geworden. Gelovigen zijn daarom niet meer aan hun woorden te herkennen maar aan hun daden. De vrijwilligers in de voedselbanken, bij Amnesty International, in de vluchtelingencentra, in de Fair Trade winkels en al die andere organisaties waar mensen zonder beloning en zonder eer zorg dragen voor medemensen zijn de christenen van vandaag, ook al willen ze zelf niet meer zo worden genoemd.

Reacties

Job 29:1-20

1 Job zette zijn betoog voort: 2  ‘Was alles maar als in de dagen van weleer, als in de dagen dat God over mij waakte, 3  in de tijd dat zijn lamp boven mij scheen en mijn weg door het donker verlichtte, 4  in de tijd dat ik de kracht van de jeugd bezat, met het vertrouwde gezelschap van God in mijn huis, 5  toen de Ontzagwekkende met mij verkeerde en mijn kinderen bij mij waren, 6  toen ik mijn voeten in room liet baden en voor mij een stroom van olie uit de rots opwelde. 7 Wanneer ik naar de stadspoort ging  om mijn plaats op het plein in te nemen, 8  trokken de jongeren zich terug zodra ze me zagen, en stonden de ouderen op om mij te begroeten. 9  De aanzienlijken staakten hun gesprekken en legden eerbiedig een hand op hun mond, 10  de stemmen van de edelen verstomden en hun tong kleefde aan hun gehemelte. 11  Ieder die mij hoorde prees mijn woorden,  ieder die mij zag had niets dan lof, 12  omdat ik de arme redde die om hulp riep, en de wees die in de steek gelaten was. 13  Ik werd gezegend door de stervende,  in het hart van de weduwe bracht ik de vreugde terug. 14  Ik kleedde mij in gerechtigheid en deze kleedde mij, het recht was mij een mantel en een tulband. 15  Ogen was ik voor de blinde, voeten was ik voor de lamme. 16  Voor de behoeftigen was ik een vader, ik verdedigde de zaak van vreemdelingen. 17  Ik brak de kaken van de boosdoener en ontrukte de prooi aan zijn tanden. 18 En ik zei bij mezelf: Ik zal sterven in mijn nest, als een feniks zal ik mijn dagen vermenigvuldigen, 19  met mijn wortels gestrekt naar het water en de dauw van de nacht op mijn takken, 20  met mijn eer die nooit zal verbleken, de boog in mijn hand steeds weer gespannen. (NBV)

Het is een verzuchting die veel mensen slaken. Was het maar als in de tijd toen de wereld nog eenvoudig was. Toen je je niet hoefde afvragen waar je buren vandaan kwamen en wie er bij je op school zaten. Toen je de mensen bij de supermarkt nog kon verstaan en toen je werk nog een bestaan voor het leven garandeerde. De dagen dat huwelijken nog werden gesloten tot de dood er op volgde en mannen bij vrouwen en de vrouwen bij de kinderen hoorden. Die dagen zijn voorbij, ze zijn voorgoed voorbij en zullen niet meer terugkeren. Politici die dan roepen dat we onze samenleving opofferen aan nieuwe, gevaarlijke en onbekende levensbeschouwingen en godsdiensten hebben ongelijk. Mensen blijven mensen en zullen altijd en overal nieuwe manieren moeten vinden om samen vorm te geven aan de veranderende tijd. Ooit waren wij van Duitsen bloed en hoewel we een prins van het Franse Orange zeer waardeerden eerden we de koning van Spanje.

Ooit was iedereen hier van hetzelfde Christelijke geloof, tot daar scheidingen ontstonden en later na de Franse revolutie er mensen kwamen die elke vorm van religie overboord zetten. Wie door onze straten trekt zal de geschiedenis zien van mensen die uit verre landen kwamen en uit landen dichtbij. We hebben Joden uit Oost en Zuid Europa opgevangen, Hugenoten uit Frankrijk en voormalige slaven uit onze koloniën in Suriname en Indonesië. We gaven soldaten uit alle landen van Europa een nieuw tehuis als ze uitgevochten waren en onze landgenoten zwermden uit over Afrika, Azië, Australië en de Amerika's en lieten sporen achter die ook de geschiedenis van die continenten mee hebben bepaald. Voor Job betekent het verlangen naar het verleden iets heel anders dan het verlangen naar de eenvoudige en eenduidige samenleving.

Hij wil terug naar de tijd dat hij mee vorm gaf aan het recht dat in de stadspoort werd gesproken, toen hij opkwam voor de arme, de weduwe, de stervende. Hij wil terug naar de dagen toen hij ogen was voor de blinde en voeten voor de lamme. Naar de dagen dat hij de zaak van vreemdelingen verdedigde. Voor ons is dat niet terug naar het verleden maar op weg naar een samenleving waar we kunnen zeggen dat wij ons kleden in gerechtigheid en het recht ons een mantel en hoofdbedekking is voor ons toekomst. Voor dat we daarop mogen terugkijken moet er nog heel wat gebeuren. Vandaag kunnen we die nieuwe kleren aantrekken. Om dan aan het werk gaan voor gerechtigheid en vrede, bij Fair Trade winkels, bij Vluchtelingenwerk of Gered Gereedschap, bij Amnesty of Kerk in Actie, of gewoon in de eigen buurt. Elke dag kan het opnieuw.

Reacties

Job 28:1-28

1 Er is een plaats waar zilver wordt gewonnen, een plaats waar goud gewassen wordt. 2  IJzer wordt uit de aarde opgedolven en koper wordt uit erts gesmolten. 3  De mens verdrijft de duisternis, hij dringt door tot in het binnenste der aarde, tot aan de steen van diepst verborgen donkerte. 4  Hij hakt een schacht, daalt af in de verlatenheid, tot waar zijn voet geen steun meer vindt en hij verloren in de leegte hangt. 5  Op de aarde schiet het koren op, maar diep in haar woelt een vuur. 6  Daar zijn de stenen van saffier, daar is het stof van gouden korrels. 7  De roofvogel kent niet het pad daarheen, het haviksoog ontdekt het niet. 8  De trotse dieren zullen het nooit betreden, ook de leeuw waagt zich er niet. 9  De mens zet het houweel in het gesteente, hij keert de bergen om vanaf hun voet. 10  In de rotsen hakt hij tunnels uit en zijn oog ontdekt hun kostbaarheden. 11  Hij damt de ondergrondse stromen in en brengt naar het licht wat diep verborgen is. 12  Maar de wijsheid-waar moet je haar zoeken, en het inzicht-waar is het te vinden? 13  Geen sterveling kent de weg erheen, de wijsheid is niet in het land der levenden. 14 De oervloed zegt: ‘Ze is niet bij mij, ‘de diepste zee: ‘Bij mij evenmin.’ 15  De wijsheid is niet te koop voor enig goud, noch kan ze in zilver worden afgewogen. 16  Kostbaarder is ze dan het goud van Ofir, dan de duurste onyx of saffier. 17  Ze wordt niet geëvenaard door goud of glas, niet verworven voor schalen van het fijnste goud. 18  Vergelijk haar niet met robijnen of kristallen, een buidel wijsheid is meer waard dan parels. 19  Topaas uit Nubië kan haar niet evenaren, ze is kostbaarder dan zuiver goud. 20 Maar van waar stamt de wijsheid dan, en het inzicht-waar is het te vinden? 21  De wijsheid is verborgen voor de blik der levenden, ook aan de vogels in de lucht laat ze zich niet zien. 22  De afgrond en de dood, ze zeggen beide: ‘Onze oren kennen haar slechts bij geruchte.’ 23  Maar God kent haar wegen en hij weet waar ze verblijft. 24  Want hij ziet tot aan de randen van de aarde, onder heel de hemel ontsnapt niets aan zijn blik. 25  Toen hij de kracht schiep van de winden en de wateren omgrensde, 26  toen hij zijn wet oplegde aan de regen en de wegen van de donderwolken baande, 27  zag hij de wijsheid en hij toetste haar, hij peilde en doorgrondde haar. 28  En hij sprak tot de mens: ‘Ontzag voor de Heer-dat is wijsheid; het kwaad mijden-dat is inzicht.’ (NBV)

Mensen zijn tot zeer veel in staat, zegt Job. Hij is met name onder de indruk van de mijnwerkers die kostbare delfstoffen naar boven brengen. In een agrarische samenleving, Job was een zeer rijke boer, moet dat ook wel veel indruk maken. Mijnwerkers zijn immers niet afhankelijk van de seizoenen en het weer. Zon, regen en wind maken hen niet uit. Zij graven gangen, smelten ertsen en produceren op die manier kostbare stoffen van goud, zilver en edelstenen. Op de aarde schiet het koren op maar diep in de aarde is een vuur en daar komen die kostbaarheden vandaan. Ook vulkanen maken diepe indruk. Maar kan de mens die tot zoveel instaat is ook een ideale samenleving tot stand brengen?  We kunnen de armoede bestrijden, mensen die kunnen werken ook aan werk helpen, mensen die niet meer kunnen werken daar ook echt vrij van stellen, mensen die ziek zijn de kansen die er zijn op genezing laten krijgen, de dagloners in de arme landen een eerlijk loon voor hun arbeid garanderen, onze kinderen een veilig leven en een voor hen passende opleiding geven en een uitzicht op een leven van nuttig werk en alle mensen in ons land een passende en betaalbare huisvesting en het gevoel bij onze samenleving te horen en daarin volop mee te mogen doen. Het is nogal wat. Voorlopig worden de mijnwerkers die het metaal delven dat nodig is voor onze mobiele telefoons als slaven behandeld, zijn er oorlogen over diamanten en andere kostbare gesteenten.

Als we een betere samenleving willen scheppen moeten we dat samen willen doen, want alleen samen kunnen we veel. Een enkele mijnwerker kan een klompje goud uit een rivier wassen maar zal nooit een mijn kunnen uitgraven en exploiteren. Daar is een gemeenschap van mijnwerkers van nodig die niet alleen bereid zijn Samen te werken en Samen te leven maar bovenal bereid zijn Samen te delen. Al die knappe mijnwerkers  hebben  niet de wijsheid en het verstand, of het inzicht, kunnen vinden. En met al die kostbaarheden, goud, zilver en edelstenen, zijn wijsheid en verstand ook niet te koop. Waar is dan het inzicht dat ons handelen bepaald, waar is de wijsheid die ons oordeel dient te kleuren? Waar haal je het vandaan?  Wij zeggen gemakkelijk dat de wijsheid en het inzicht van God komt. Het lijkt er op dat het ook in het laatste vers van dit hoofdstuk staat. Ontzag voor de Heer is immers wijsheid en het kwaad mijden is inzicht staat er. Nu zijn er mensen die zeggen dat ze voor het goede geen God nodig hebben. Liefde voor de mensen en een dosis gezond verstand, de rede en de redelijkheid, zouden genoeg moeten zijn. Dat zou natuurlijk ook wel genoeg moeten zijn maar dat is het meestal niet. Ook redelijke en liefhebbende mensen zitten met het feit dat er soms meerdere keuzes mogelijk zijn, dat er meerdere belangen spelen.

Soms ook dat er geen tijd is om verstandige afwegingen te maken. Dat je maar op je gevoel moet handelen. De Bijbel spreekt dat niet tegen. Als er staat dat het ontzag voor de Heer wijsheid is dan zijn ook redelijk denkende en liefhebbende mensen het daar mee eens. Je handelen baseren op Liefde en niet op wie de baas zegt de zijn of op het recht van de sterkste is precies wat de Bijbel vraagt. Ook het kwaad mijden en, zoals elders gezegd wordt, het goede doen en niet dan het goede, is wat redelijk denkende mensen zullen omhelzen. En dan komt het verhaal over die God van Israel en van Jezus van Nazareth voor ons om de hoek. In elk stukje van dat verhaal, in elk hoofdstuk van de Bijbel staat iets dat ons bepaald bij het goede en niets dan het goede. We zien dat we vele "heren" in het dagelijks leven dienen en macht toekennen. We voelen ons gedwongen mee te doen met het minst kwade van twee kwaden in plaats van het kwaad te mijden en niets dan het goede te doen. Maar in dit verhaal weten we ook dat we elke moment opnieuw mogen beginnen NEE te zeggen tegen het kwade, Nee te zeggen tegen al die andere "heren" dan de ene God.

Reacties

Psalm 55:13-24

13 Zou een vijand mij grieven, ik zou het verdragen, zou hij mij haten en zich tegen mij keren, ik zou me voor hem verschuilen. 14 Maar jij, die dacht en deed als ik, mijn hartsvriend, mijn vertrouwde! 15 Wat genoten wij als wij samen waren bij het feestgedrang in Gods huis. 16 Laat de dood hen onverhoeds treffen, laat hen levend neerdalen in het dodenrijk, want bij hen huist het kwaad, het heerst in hun hart. 17 En ik? Ik roep tot God, de HEER zal mij redden. 18 In de avond, in de morgen, in de middag klaag ik en zucht ik, en hij hoort mijn stem. 19 Hij zal mij verlossen en in veiligheid brengen, mijn vijanden zal hij afweren, al zijn ze met velen tegen mij. 20 God hoort mij en vernedert hen. Hij troont van voor onze dagen, sela in hem is geen verandering, maar zij hebben voor hem geen ontzag. 21 Zo iemand verraadt zijn vrienden en verbreekt de broederband. 22 Zijn mond is glad als boter, maar vijandig is zijn hart, zijn woorden, zachter dan olie, zijn een getrokken dolk. 23 Leg uw last op de HEER en hij zal u steunen, nooit zal hij dulden dat een rechtvaardige ten val komt. 24 Maar hen, God, doet u neerdalen in de kuil der ontbinding. Die mannen van bloed en bedrog- zij zullen hun leven niet half voltooien, maar ik, ik vestig mijn hoop op u. (NBV)

Je kunt uit de lezing van het boek Job leren dat het niet vanzelfsprekend is dat het met een rechtvaardige altijd goed gaat in het leven. Predikers en Priesters die beloven dat er vrede in je hart komt en dat het succes in je leven aanbreekt als je in God gaat geloven en Jezus in je leven toelaat hebben de Bijbel niet goed gelezen, niet goed begrepen, of ze houden bewust de boel voor de gek. Het spreekt mensen nu eenmaal meer aan succes en voorspoed te beloven dan de blues te zingen over vijanden die eerst afgemaakt en bedwongen moeten worden. Wie denkt dat de Koran er wat van kan in het oproepen om vijanden te bestrijden moet deze Psalm nog maar eens zorgvuldig doorlezen. De mannen van bloed en bedrog moeten neerdalen in een kuil van ontbinding, zij zullen hun leven niet half voltooien. Ga er maar aanstaan.

Straks komt er nog een ongelovige die de Bijbel wil laten verbieden omdat die oproept tot haat. En er zijn heel wat Nederlanders op de brandstapel terecht gekomen omdat hun geloof wat anders was dan dat van de machthebbers in die tijd. Ons land is zelfs ontstaan uit het verzet tegen die machthebbers en voor het recht op een eigen geloofsovertuiging. De Vader des Vaderlands, Willem de Zwijger, schreef zelfs een pamflet waarin hij oproept het fundamentele recht op gewetensvrijheid te erkennen en te beschermen. Er zijn kennelijk mensen die hem uit onze geschiedenisboekjes willen schrappen. Toch hoeven we voor dit soort Bijbelteksten niet bang te zijn. Ze markeren aan welke kant we willen staan, aan die van de uitbuiters of van degenen die uitgebuit worden. Ze laten zien dat er uiteindelijk, in de toekomst, toch een rechtvaardige samenleving zal komen.

Het Koninkrijk van eerlijk delen komt er echt. De baas van de wereld is God en wie daar op vertrouwt zal deel uit gaan maken van dat Koninkrijk. Uiteindelijk komt het goed. In dat vertrouwen kan de grootste ellende worden verdragen. Het uitzicht op de bevrijding maakt dat de onderdrukking te verdragen blijft. Het maakt het verzet er tegen niet minder. Het dempt de roep om gerechtigheid niet. Maar vrijwillig in een wereldwinkel staan, of tweede hands gereedschap weer bruikbaar maken voor mensen die nieuw gereedschap niet kunnen kopen wordt er wel een stuk plezieriger van. Het helpt, het zal helpen. De mensen in de Hoorn van Afrika die alles zijn kwijtgeraakt door droogte en oorlog en de kans moeten krijgen te overleven en een nieuwe samenleving op te bouwen. Daarvoor gaan ook wij aan het werk. Zulk werk kan elke dag weer opnieuw, ook vandaag.

Reacties

Psalm 55:1-12

1 Voor de koorleider. Bij snarenspel. Een kunstig lied van David. 2 Luister, God, naar mijn gebed, verberg u niet als ik om hulp smeek, 3 sla acht op mij en geef mij antwoord. Klagend loop ik rond, radeloos 4 door het schreeuwen van de vijand en het tieren van de goddelozen, want zij storten onheil over mij uit en bestoken mij met hun woede. 5 Mijn hart krimpt in mijn binnenste, doodsangst heeft mij bevangen, 6 vrees en beven grijpen mij aan, ik huiver over heel mijn lichaam. 7 Had ik maar vleugels als een duif, ik zou opvliegen en neerstrijken, 8 ver, ver weg zou ik vluchten, overnachten in de woestijn, sela 9 haastig beschutting zoeken tegen de vlagen van de stormwind. 10 Splijt hun tong, Heer, verwar hun spraak, want in de stad zie ik geweld en strijd, 11 dag en nacht gaan die rond op haar muren. In het hart van de stad heerst onheil en leed, 12 in het hart van de stad heerst rampspoed, het plein is in de greep van terreur en bedrog. (NBV)

Vandaag zingen we  mee met de blues van Psalm 55. Een Psalm gedicht bij snarenspel, dat zal toen de luit of een harp geweest zijn, maar tegenwoordig begeleid je zo'n lied met gitaar, dobro of banjo. We lazen deze psalm ook al eens in z'n geheel zodat ook de lichtere kanten van dit lied naar voren konden komen. Vandaag beperken we ons tot het eerste deel, het donkere deel. Vluchten wil de dichter en ver weg. Want in de stad is geweld en strijd. Dat was in de tijd van de dichter, de psalm wordt aan David toegeschreven, niet anders dan vandaag de dag. We horen van steekpartijen en schietpartijen, overvallen en liquidaties, bedreigingen en afpersingen.  Het lijkt er op of het geweld in onze samenleving toeneemt.

Nu lijkt dat meer dan dat het zo is. Uit de cijfers van de politie blijkt  dat de criminaliteit afneemt. Helaas neemt ook de bereidheid van slachtoffers om aangifte te doen af. Maar echt bang hoeven we dus niet te worden. We moeten ons echter wel bezinnen op wat te doen. Daar is immers ook het lezen van deze psalm voor bedoeld. Bezin je op wat er om je heen aan de hand is. De psalmdichter vraagt aan God om de tong van zijn vijanden te splijten, om hun spraak te verwarren. Daar komt kennelijk voor deze dichter de strijd in de stad vandaan. En dat moet ons toch aan het denken zetten. Wat immers zeggen wij tot onze jongeren in de pubertijd? Hoe praten we met ze? Welke helden houden wij ze voor en welke toekomst wordt hen geboden? En wat zeggen wij over de vreemdelingen? En over nieuwe manieren van geloven die we niet gewend zijn?

Is er een toekomst die meer waard is dan huisje en beestje, dan mee kunnen doen met de algemene consumptie? Leren we de jeugd nog wel hoe je kunt genieten van het zorgen voor anderen? En hoe praten we zelf over mensen die anders zijn dan wijzelf? Geven we iedereen wel een plaats in onze eigen samenleving als we daar over spreken? Geldt dat ook voor mensen met een ander geloof, uit een ander land soms ook? Spreken wij daarover met respect of spreken we lachend de zotten na die de Koran willen verbieden? Lachen we met de ongelovigen over hen die vasthouden aan een oud geloof? Of beseffen we dat het niet geloven in een God ook een geloof is, omdat niemand kan bewijzen of er een God is maar dat ook niemand kan bewijzend dat er niet zoiets is als een God. Onze God gaat het er om dat het tussen mensen vrede wordt, dat mensen elkaar respecteren, daarom luistert onze God naar deze blues, als die ons tenminste aan het denken zet. En van denken komt handen uit de mouwen steken, ook vandaag weer.

Reacties

Job 10:8-22

8 Ga bij eerdere geslachten te rade, bouw voort op de wijsheid van je voorouders.9  Wij zijn hier pas sinds gisteren en wij weten niets; ons leven op aarde is zo vluchtig als een schaduw. 10  Zij zullen tot je spreken en je onderrichten, je laten delen in de kennis van hun hart: 11  Kan papyrus gedijen buiten het moeras, komt riet tot wasdom zonder water? 12  Nog in de knop, te vroeg voor de oogst, verdort het en droogt uit, eerder dan het oevergras. 13  Dat is het lot van hem die God vergeet, de hoop van de trouweloze gaat teloor.14  Herfstdraad-daarop verlaat hij zich, een huis van spinrag is zijn toevlucht. 15  Als hij er schuilt, houdt het geen stand, grijpt hij het vast, dan stort het in. 16  Toch gedijt hij, bloeiend in de zon, zijn loten spreiden zich over de tuin. 17  Zijn wortels woekeren rond de stenen, ze dringen zelfs door de rotsen heen. 18  Maar dan wordt hij weggerukt en men verloochent hem: “Ik heb je nooit gezien.” 19  Dit nu is de vreugde van zijn leven: in zijn plaats spruiten anderen uit de grond. 20 Maar nooit zal God onschuldigen verachten, nooit zal hij hem die kwaad doet sterken. 21  Eens zal hij je mond weer vullen met gelach, de vreugde van je lippen laten klateren. 22  Hen die je haten zal hij met schande overladen, de huizen van de goddelozen worden weggevaagd.’(NBV)

 Het gaat Job in het gedeelte dat we vandaag lezen toch wat te ver. Er was immers een verbond met God. God had hem gemaakt en kennis laten maken met de liefde voor de naaste en als Job wat verkeerd zou doen zou hij gestraft worden. Nu was hij zich van zijn kwaad bewust en toch werd hij gestraft. Ja dat komt er van zul je zeggen als je al het goede en kwade dat je ziet aan God toeschrijft. Dat zou wel kunnen maar dat kunnen we niet weten, we zijn God niet en aan God is het oordeel. De kwaden gaat het soms goed en de goeden gaat het soms slecht. Wielrenners blijven populair ook al nemen ze nog zo veel doping en spelen ze dus vals. Ministers die te veel declareren en zich ook niet aan de regels voor het beheer van eigen bedrijven en eigen vermogen houden mogen rustig blijven zitten.

Zelfs hun ambtenaren trekken niet aan de bel maar profiteren rustig mee met ongepaste uitjes naar het buitenland. Zo'n reisje naar de boerderij van de minister in Frankrijk is voor vele minima een aantrekkelijk vooruitzicht maar zij zitten toch voor een groot deel vast in de zomerse arme wijken van de grote steden. Met het risico van legionellabesmetting door koeltorens van luxe gebouwen. Job geeft ons met al ons geklaag een duidelijke boodschap, laat je door alle ellende niet uit het veld slaan. Ondanks alles, ondanks de mooie praatjes van zijn vrienden, ondanks de onrechtvaardigheid die diep insnijdt laat hij zijn God niet vallen, blijft hij vertrouwen op zijn  God.

Velen hebben dat anders gedaan, op het moment dat het hen goed ging liet God hen onverschillig. Waarom delen met een ander als het je eindelijk eens goed gaat. En als het dan eens tegenzit is dat gelijk het bewijs dat God niet bestaat. Zo gaat het niet. Wie in het verhaal van Jezus van Nazareth wil mee doen doet dat in goede en kwade dagen, achter Jezus door kruis en graf heen naar de opstanding. En werk je voor een baas die het met de regels niet zo nauw neemt steek je dus je vinger op en hou je de baas het goede voor, ook al profiteer je mee we willen het goede en niets dan het goede.

Reacties

Job 9:25–10:7

25 Mijn dagen gaan sneller dan een ijlbode; ze vliegen voorbij zonder enige vreugde. 26  Ze spoeden langs als rieten boten, als een adelaar die wegschiet naar zijn prooi. 27  Als ik zeg: “Laat ik mijn geklaag nu staken en een vrolijker gezicht zetten, ” 28  dan blijft mijn pijn me angst aanjagen en weet ik: nooit verklaart u mij onschuldig. 29  Ik zal veroordeeld worden; waarom zou ik nog vruchteloos verder zwoegen? 30  Al zou ik me wassen met sneeuw en mijn handen reinigen met loog, 31  u zou mij in een put gooien; zelfs mijn kleren zouden van me walgen. 32  Hij is geen mens, zoals ik, anders zou ik hem kunnen antwoorden, als we samen voor de rechter stonden. 33  Was er maar iemand die tussen ons rechtsprak, die over ons beiden zijn gezag kon laten gelden. 34  Dan zou zijn hand mij niet meer straffen en zijn verschrikking mij niet meer overweldigen. 35  Dan zou ik spreken zonder hem te vrezen- maar nee, dat is mij niet vergund. 1 Vervuld van afschuw voor het leven laat ik mijn klacht de vrije loop en zal ik spreken uit het bitterst van mijn ziel. 2  Tegen God zal ik zeggen: “Veroordeel mij niet, laat me weten waarom u mij bestrijdt. 3  Doet het u goed mij te verdrukken, te verachten wat uw handen hebben voortgebracht en de plannen van de goddelozen te begunstigen? 4  Hebt u de ogen van een mens, ziet u zoals mensenogen zien? 5  Zijn uw dagen als de dagen van een sterveling, uw jaren als de levensdagen van een mens? 6  Zoals u naar mijn fouten speurt, zoals u probeert te ontdekken wat ik heb misdaan! 7  U weet dat ik niet schuldig ben, maar niets kan mij uit uw macht bevrijden. (NBV)

Vertalen is een kunst, er zijn er zelfs die zeggen dat vertalen verraden is. De Statenvertaling had het in het gedeelte dat we vandaag lezen nog over een "loper" en de Naardense Bijbel spreekt al over een "renner". Maar sinds de Bijbelvertaling uit 1951 staat hier "ijlbode" genoemd. Een moderne dominee zou het misschien over een "fietskoerier" hebben. Als in een flits gaan de dagen voorbij wil het in elk geval uitdrukken en zeker in de zomertijd herkennen veel mensen dat wel. Vakantie gaat immers sneller dan de saaie routine van alle dag. Job bedoeld dit overigens negatief. Job weet dat God hem veroordeelt, waarom weet hij niet, God is nu eenmaal machtig en Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, tegen God kun je niet op. Job veroordeelt God niet, ondanks alle tegenslag liet hij God niet in de steek.

Op God is volgens Job geen antwoord mogelijk. God is geen mens als Job zelf, stelt Job vast God kun je dus niet antwoorden alsof je een mens antwoord geeft. God kan je schuldig verklaren en dan maakt het niet uit of je deugt of juist niet. Kijk maar eens om je heen zegt Job. De aarde is gegeven in de hand van de goddelozen en met de Prediker zegt hij dat als je kijkt naar de plaats van het recht je alleen onrecht ziet, het aangezicht van de rechters is bedekt. De vrienden van Job negeren het leed dat Job overkomt. Dat leed is niet alleen het verlies van vrouw en kinderen, het verlies van bezit en gezondheid, maar het meest lijdt Job onder het verlies van zijn God als beschermer. Onrecht en kwaad heersen op aarde en heeft God daar zelf de hand in? Als God het goede is dan zou God toch moeten laten zien waarom dat lijden zonder onderscheid mensen treft.

Het wil er bij Job niet in dat God zijn eigen werk zou willen vernietigen. Als dat zo zou zijn dan is er reden God aan te klagen. De reden een klacht tegen God in te dienen omdat hij niet laat weten wat Job nu eigenlijk verkeerd heeft gedaan. Zoals zijn vrienden benadrukken dat er iets moet zijn dat de woede van God over Job heeft opgewekt. Job vraagt God hem niet te veroordelen voordat Job weet wat hij verkeerd heeft gedaan. De weg van God te volgen was immers het enige dat Job in rijkdom en in armoede in leven heeft gehouden. Job beseft dat zijn leven gegeven is door God, uit dankbaarheid stelde hij zijn leven in dienst van die God en zelfs in het bitterst van zijn ellende laat hij die God niet los. Niets kan Job ook uit de macht van God bevrijden, ook al antwoord God niet, is er geen verklaring voor zijn lijden, dat God liefde blijft valt niet te bestrijden. Daar mogen wij ons ook aan vasthouden, elke dag opnieuw.

Reacties

Job 9:1-24

1 Hierop antwoordde Job: 2  ‘Zeker, ik weet dat het zo is, hoe kan een mens in zijn recht staan tegenover God? 3  Als je met hem een rechtsgeding wilt aangaan, heb je niet één op de duizend maal een weerwoord. 4  Hoe wijs van hart, hoe sterk een mens ook is, God kan hij nimmer straffeloos trotseren. 5  Hij verplaatst bergen, voor men het merkt; in zijn woede stoot hij ze omver. 6  De aarde schudt hij van haar plaats, zodat haar zuilen wankelen. 7  De zon houdt op te schijnen als hij het beveelt, en hij sluit de sterren weg, verzegeld. 8  Hij spant het hemelgewelf, hij alleen, en wandelt op de hoog oprijzende zee. 9  De Grote Beer heeft hij gemaakt, en Orion, de Plejaden en de sterren van het zuiden. 10  Hij doet grote, ondoorgrondelijke dingen, ontelbaar zijn de wonderen die hij verricht. 11  Hij gaat mij voorbij en ik zie hem niet, hij glipt langs mij heen en ik merk het niet. 12  Als hij iets wegrukt, wie weerhoudt hem dan? Wie zal hem zeggen: “Wat doet u?” 13  God houdt zijn woede niet in toom; zelfs Rahabs helpers moeten voor hem buigen. 14  Hoe kan ik mijn stem dan laten horen, hoe kan ik dan de juiste woorden vinden? 15  Al sta ik in mijn recht, een weerwoord heb ik niet, ik kan slechts mijn rechter om genade smeken. 16  Als ik hem zou roepen en hij antwoordde, zou ik niet geloven dat hij naar me luisterde. 17  Hij teistert mij als een stormwind, zonder reden brengt hij mij steeds nieuwe wonden toe. 18  Hij laat me nooit op adem komen, hij vervult mij met een diepe bitterheid. 19  Gaat het om kracht, dan is hij de sterkste, gaat het om recht, dan zegt hij: “Wie daagt mij voor de rechter?” 20  Ook al heb ik geen schuld, mijn eigen mond zal me veroordelen. Ook al ben ik onschuldig, hij zal mij schuldig verklaren. 21  Ik ben rechtschapen-maar mijn leven telt niet meer, ik veracht mijn bestaan. 22 Hij maakt geen onderscheid, en daarom zeg ik: “Onschuldige of goddeloze, beiden vernietigt hij.” 23  Als plotseling een ramp verderf zaait, spot hij met de wanhoop van onschuldigen. 24  De aarde wordt gegeven aan de goddelozen, het gezicht van haar rechters wordt bedekt. Als niet hij dit doet, wie dan? (NBV)

Job geeft het niet op. Ook al proberen zijn vrienden hem te overtuigen zich schuldig te gaan voelen, Job niet. Hij ziet op tegen God. Hoe machtig is zijn God wel niet, maar hoe onbegrijpelijk ook. De goeden moeten misschien onder de kwaden lijden, lijden doen ze in elk geval. In de Libanon zijn christenen, Sjiiten,  Soeniten, ongelovigen, mannen, vrouwen, kinderen, jongeren en ouderen zonder onderscheid slachtoffer van de bombardementen, slachtoffer van de oorlog. Iedereen kan het zien en iedereen roept er schande over. De Libanezen worden langzamerhand moedeloos van hun gastvrijheid. Zij weigeren geen slachtoffers van oorlog, geweld en extremisme. Maar niemand die een hand naar hen uitsteekt en ook een aantal vluchtelingen in het eigen land opneemt. Veel mensen voelen zich schuldig over de situatie daar. En geld geven aan de Stichting Vluchteling is natuurlijk goed.

Maar schuldgevoel is geen leidraad voor het gedrag. Ontzag voor God, en we leerden al eerder dat dat betekent liefde voor de naaste, is het vaste uitgangspunt. Job die vreemdelingen bij zijn maaltijd uitnodigde als hij bang was dat zijn kinderen dat vergeten zouden kunnen zijn. Onbaatzuchtige liefde betonen. Dat betekent in het dagelijks leven van gewone mensen ook wel eens nee zeggen. Er zijn altijd mensen die van je willen profiteren. Die je zomaar opbellen en dan doen of je dom bent en je familie tekort doet als je je stroom, of je telefoon, of je hypotheek, of je vakantiekaart, of hun product niet direct bij ze koopt. Ze spelen handig in op je schuldgevoel, je bent immers niet iemand die je geliefden tekort wil doen. Ook ouders kunnen door op het schuldgevoel van kinderen te spelen veel van ze gedaan krijgen. Moeder hoeft toch geen vreemde in huis te dulden, de dochter kan het huishouden er toch wel bij doen nu moeder oud en ziek is?

Door op schuldgevoel te reageren doen we anderen en onszelf tekort. Het is geen onbaatzuchtige liefde meer die ons drijft, evenveel van de ander houden als van onszelf, we kopen nu schuldgevoel af. Dat geldt ook bij sommige godsdiensten die je wijs willen maken dat God je pas een kans geeft als je je schuldig voelt over je zonden. Zo is het niet, het ontzag voor God, zoals Job hier verwoord. Het geloof dat het enige dat je hebt je liefde is, kan je voortdrijven, dat moet genoeg zijn. Er is geen macht of kracht die je kan afhouden van de liefde voor God, dus ook van de liefde voor de naaste. Volgens Job moeten zelfs de helpers van de voor de Babyloniërs grootste hemelmacht, Rahab, buigen voor de God van Job. Zo kunnen wij dat ook voelen. Er zijn voor de minsten, de hongerigen voeden en de naakten kleden is de zin van ons leven. Daar richten we ons op en niets en niemand kan ons er van af houden, zelfs niet als ziekte, dood en verlies ons deel zijn.   

Reacties

Job 8:1-22

1 Toen nam Bildad uit Suach het woord: 2  ‘Hoe lang blijf je deze dingen nog verkondigen? Al die woorden van je-ze zijn niets dan wind. 3  Is God dan onrechtvaardig? Zou de Ontzagwekkende het recht verdraaien? 4  Als je kinderen tegen hem gezondigd hebben, gingen zij te gronde aan wat zij zelf misdeden. 5  Als jij je zelf tot God zult wenden en de Ontzagwekkende om genade smeekt, 6  als je rein bent, en rechtschapen- dan zal hij het voor je opnemen en zal de gerechtigheid weer wonen in je huis. 7  En al was je verleden onbeduidend, je toekomst zal des te grootser zijn. 8 Ga bij eerdere geslachten te rade, bouw voort op de wijsheid van je voorouders. 9  Wij zijn hier pas sinds gisteren en wij weten niets; ons leven op aarde is zo vluchtig als een schaduw. 10  Zij zullen tot je spreken en je onderrichten, je laten delen in de kennis van hun hart: 11  Kan papyrus gedijen buiten het moeras, komt riet tot wasdom zonder water? 12  Nog in de knop, te vroeg voor de oogst, verdort het en droogt uit, eerder dan het oevergras. 13  Dat is het lot van hem die God vergeet, de hoop van de trouweloze gaat teloor. 14  Herfstdraad-daarop verlaat hij zich, een huis van spinrag is zijn toevlucht. 15  Als hij er schuilt, houdt het geen stand, grijpt hij het vast, dan stort het in. 16  Toch gedijt hij, bloeiend in de zon, zijn loten spreiden zich over de tuin. 17  Zijn wortels woekeren rond de stenen, ze dringen zelfs door de rotsen heen. 18  Maar dan wordt hij weggerukt en men verloochent hem: “Ik heb je nooit gezien.” 19  Dit nu is de vreugde van zijn leven: in zijn plaats spruiten anderen uit de grond. 20 Maar nooit zal God onschuldigen verachten, nooit zal hij hem die kwaad doet sterken. 21  Eens zal hij je mond weer vullen met gelach, de vreugde van je lippen laten klateren. 22  Hen die je haten zal hij met schande overladen, de huizen van de goddelozen worden weggevaagd.’ (NBV)

  Vandaag keren we terug tot het boek Job, het typisch oosters verhaal rond de vraag waarom ook goede mensen leed overkomt. In het vorige hoofdstuk heeft Job betoogd dat hij zelf toch geen schuld kon hebben aan de dood van zijn kinderen, het verlies van zijn bezit en de zweren op zijn lichaam. Nu neemt zijn tweede vriend het woord. De eerste vriend had vertelt dat er misschien toch een fout in het gedrag van Job school ook al was Job zich niet bewust waar die fout zat. De tweede vriend heeft het over de rook die er toch niet kan zijn zonder vuur. Job doet er beter aan vergeving te vragen, als hij onschuldig is krijgt hij dat ook. Hij moet zich daarom bij voorbaat schuldig verklaren. Maar is dat rechtvaardig?  Zijn alle wielrenners dopinggebruikers omdat enkelen worden betrapt? Zijn alle inwoners van de Libanon terroristen omdat een kleine groep vluchtelingen uit Palestina raketten afvuren op Israel? We oordelen zo gemakkelijk. Natuurlijk moet Israel zich verdedigen tegen terroristen. Maar is onderhandelen en vrede sluiten niet beter dan vechten?

We lezen ook een serie open deuren. Cliché uitspraken die waar lijken en diepzinnig, maar op zich onzin zijn. Wij kennen ook zulke open deuren. Geld maakt niet gelukkig is er zo een. Job weet wel anders want hij is alles kwijtgeraakt. Geld maakt wel degelijk gelukkig als je geld hebt kun je delen en de vreugde van hen die onverwacht verder kunnen in het leven is het ultieme geluk. De vraag is of het najagen van geluk het hoogste doel in het leven moet zijn. Volgens de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring is dat wel het doel waarnaar ieder mens moet kunnen streven. Christenen zijn echter meestal ongelukkig. Zij lijden aan het lijden van de wereld, als ze al niet zelf lijden. Ze hongeren en dorsten naar gerechtigheid staat er ergens. Dat is nu ook waar de vriend van Job de mist in gaat. Volgens hem hebben de mensen die zich ellendig voelen dat aan zichzelf te wijten. God immers is rechtvaardig, God zal immers de onschuldigen niet verachten, nooit zal God degene die hem verachten sterk maken. Het tegendeel is waar.

De Psalmist had het al door, hun ogen puilen uit van vet zong hij over zijn vijanden. Zo is het vandaag de dag nog steeds. De Amerikanen die het najagen van geluk als hoogste doel in het leven hebben hadden in een eerdere versie van de onafhankelijkheidsverklaring het verwerven van bezit als hoogste doel. Vandaar hun materialisme zullen sommigen zeggen, maar ook onder ons wordt bezit vaak verward met geluk. Daarom is de overheid ooit begonnen met het bevorderen van het eigen woningbezit. Dat haalt bijna niemand. De meeste mensen ruilen de huur van een woningcorporatie in voor de huur van de bank. Dat laatste heet hypotheek en haalt de solidariteit uit de volkshuisvesting. Het wordt zwaar gesubsidieerd, zo zwaar dat jongeren die willen starten op de woningmarkt daar geen gelegenheid meer voor krijgen als ze niet heel veel geld verdienen. De nadruk op bezit zullen we moeten vervangen door de nadruk op delen en op het vormgeven van een samenleving. Dat kan elke dag, ook vandaag weer.

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl